Enroll Yourself 2017

धडक मोहीम २०१७ मध्ये सहभागी होण्यासाठी – हा Form भरावा!

Form भरताना काही अडचण  किंवा शंका असल्यास मुख्य पानावर दिलेल्या नंबरवर फोन करावा 

To enroll for Dhadak Mohim 2017 – fill up this Form.

If you have questions of run into any difficulties, please contact the numbers given on home page or on contacts page.

 

Advertisements

तुकडी वेळापत्रक / Batch Timetable – 2017

Duration of Dhadak Mohim– 22th July 2017 to 30 September 2017

Total No. of Batches –  10
Total No. of Volunteers per Batch –  20
Total No. of Volunteers Required-  200

Camps: Chunkhadi & Hilda 

कॅम्प : चुनखडी व हिल्डा
चुनखडी शिबीरातील गावे: चुनखडी,खडीमल,नवलगाव,माडीझडप,बिच्चुखेडा
हिल्डा शिबीरातील गावे: हिल्डा,राहु,खारी,बोरदा,पिपल्या,टेंम्ब्रु
To enroll your name in following batches please fill this form : –

Enrollment Form

Remember – you need to start 1 day before the arrival date. 

परतवाड्याला वेळेत पोहोचायला १ दिवस अगोदर निघावे लागेल 

Batch No. Arrive in Paratwada at 2 pm on date Leave Paratwada at 2 pm on date
1 22/07/2017 30/07/2017
2 29/07/2017 06/08/2017
3 05/08/2017 13/08/2017
4 12/08/2017 20/08/2017
5 19/08/2017 27/08/2017
6 26/08/2017 03/09/2017
7 02/08/2017 10/09/2017
8 09/09/2017 17/09/2017
9 16/09/2017 24/09/2017
10 23/09/2017 30/09/2017

MAITRI Dhadak MOHIM

Volunteer working with villagers in Melghat.Image

Maitri Dhadak Mohim 2012-Report

“मैत्री” धडक मोहिम, २०१२.

मैत्री”ची धडक मोहिम यावर्षी धारणी तालुक्यातील १० गावात आयोजित केली होती. हिराबंबई आणि कासमार या दोन ठिकाणच्या शिबिरात राहुन स्वयंसेवकांनी एकूण १० गावात काम केले. यापैकी पाच गावात “मैत्री”ने पहिल्यांदाच काम केले. या गावांमधे बालमृत्यूचे गेल्यावर्षीचे प्रमाण जास्त होते. फक्त पावसाळ्यात या गावांमधे २०११ या साली १७ बालमृत्यू झाले होते. त्यामुळेच या गावांत धडक मोहिम करण्याचे ठरविले होते.

या धडक मोहिमेत यावर्षी महाराष्ट्रातील मिरज, पुणे, सोलापुर, अमरावती, यवतमाळ, अहमदनगर, नाशिक, चंद्रपुर, लातुर, कोल्हापुर अशा जिल्ह्यामधील स्वयंसेवक सहभागी झाले. एकूण ९२ स्वयंसेवक यावर्षी धडक मोहिमेत सहभागी झाले होते. मुख्यत: महाविद्यालयांचे विद्यार्थ्यांचा सहभाग जास्त असला तरी ६०/६५ वर्षांचे दोन आजोबाही या धडक मोहिमेत अगदी प्रतिकुल परिस्थिती असताना सहभागी झाले.

रोज आजारी मुलांना पाहणे, उपचार करणे, त्यांच्या पालकांशी बोलणे अशी कामे स्वयंसेवकांनी केली. या कामासाठी गावातील शिक्षक, अंगणवाडी, आशा आणि काही तरुणांना सोबत घेतले जात होते. त्यामुळे गावातील लोकांशी संवाद करायला सोपेही जायचे. ही कामे करत असताना आदिवासींचे नेमके प्रश्न समजून घेणे, त्यांना त्याबद्दल मार्गदर्शन करणे, अशीही कामे चालुच होती. रोज नवीन प्रश्न / घटना कळत होत्या, त्याबद्दल रोजच्या बैठकित चर्चा केल्या जायच्या. योग्य उपाय काय असेल? याबद्दल सर्वानुमते उपाय शोधायचा प्रयत्न शिबिरातल्या रात्रीच्या बैठकित केला जायचा आणि दुसर्‍या दिवशी कामाला पुन्हा सुरुवात होत होती.

काही गंभीर आजारी मुलांना दवाखान्यात पाठवायचा प्रयत्नही स्वयंसेवकांनी केला. aaaajaparyMtआजपर्यंत अशी ३२ बाळे स्वयंसेवकांच्या प्रयत्नामुळे दवाखान्यात भरती केली. अनेक बाळांना घरातच उपचार केला आणि बरे केले. विशेषत: न्युमोनिया, डायरिया असेच आजार जास्त होते. खरुजेचे रुग्णही खुप होते.

आरोग्य शिक्षणावर नेहमीप्रमाणे जास्त भर होता. खास करुन गरोदर स्त्रियांना रोज भेटुन त्यांना आहार, स्वच्छता याबद्दल माहीती दिली जायची. दररोज लोहगोळ्या घेतल्या का? याची चौकशी केली जायची. त्याचे महत्व पटवून देण्याचा प्रयत्न व्हायचा. गावातील लोकांना सोबत घेऊन सामुहिकपणे स्वच्छता करण्याचा प्रयत्नही स्वयंसेवकांनी केला. साचलेल्या पाण्याला वाट करुन देणे, गावातील खड्डे बुजवणे, शोषखड्डे करणे अशी कामेही गावकर्‍यांच्या मदतीने करण्यात आली.

कुपोषित मुलांच्या पालकांना रोज भेटायचेच असे ठरविले होते. सर्व दहा गावांतील सॅम आणि मॅम (अतिकुपोषित आणि मध्यम कुपोषित) बालकांची यादी तयार होती. त्याप्रमाणे भेटी केल्या जात असत. यापैकी कोणी आजारी असेल तर तात्काळ उपचार केला जायचा. पालकांना भेटुन बाळाच्या आहाराबद्दल, स्वच्छतेबद्दल सांगितले जायचे. हे सोपे नसायचे. पालक लगेच ऎकायचे नाहीत. वर्षानुवर्षाच्या पारंपारिक उपचारावरच त्यांचा भर होता. पण स्वयंसेवकांचा प्रयत्न चालु असायचा. कधी पालक ऎकायचे कधी वेळ लागायचा. असाच एक ’नवल’ नावाचं बाळ.

नवल. कासमारमधील SAM मधील तीन वर्षाचे बाळ. (SAM- severe acute malnutrition). आधीच कुपोषित, त्यात खुपच तापलेला. त्यात पाऊसही दमदार. पालकांना सांगुनही ते दवाखान्यात न्यायला तयार होईनात. पाऊस उघडल्यावर जाऊ म्हणाले. पण तोपर्यंत उपचाराची खुपच आवश्यकता होती. DDडॉ. आशिष आणि डॉ. अभिजित यांनी इतर स्वयंसेवकांच्या मदतीने या बाळावर रोज लक्ष ठेवले. अगदी रात्री उठूनसुद्धा त्याला औषधे दिली. अगदीच गंभीर असलेला नवल आता ठिक आहे. सुरुवातीला अजिबात न एकणारे त्याचे आईवडील आता नीटपणे आणि सांगितल्याप्रमाणे नवलची काळजी घेत आहेत. पुर्वीपेक्षा त्याचे वजनही वाढले आहे.

“मैत्री”च्या धडक मोहीमेत असे प्रसंग रोजचेच. कधी पालक ऎकतात तर कधी नाही. एकत नसले की रात्री बैठकित चर्चा केली जायची. त्यावर उपाय शोधण्याचा सर्वजण प्रयत्न करत. आशा, अंगणवाडी आणि दाई यांच्यासोबतच गावातील इतर चांगल्या लोकांचीही मदत घेतली जात होती.

प्रत्येक गावातील शाळेमधे आपल्या सर्वच स्वयंसेवकांनी शिक्षकांच्या मदतीने विद्यार्थ्यांच्या वैयक्तिक स्वच्छतेकडे लक्ष दिले. आजारी मुलांना उपचार केला. ’खरुज’ या आजाराचे प्रमाण जास्त आढळले. टिटंबा या गावातील आश्रमशाळेत अशी खुप मुले आढळली. मुलांची संख्या ३५० च्या आसपास होती. या सर्वांना वैयक्तिक स्वच्छतेचे महत्व पटवून देण्यासाठी स्वयंसेवकांनी शाळेतील काही मोठ्या वर्गातील मुलांना सोबत घेऊन पथनाट्य केले.

एकही बालमृत्यू होऊ द्यायचा नाही असेच ठरविले होते. तसा निश्चयही केला होता. पण तरीही बालमृत्यू झालेच. या सर्व काळात एकूण सात बालमृत्यू झाले. मागील वर्षीच्या तुलनेत आपण दहा मृत्यू वाचवु शकलो. पुढे नक्कीच प्रयत्न चालु राहतील.

“मैत्री”ची ही धडक मोहीम महाराष्ट्रातील नागरिकांच्या मदतीनेच होत असते. कोणी प्रत्यक्ष येऊन काम करते तर अनेकांना मेळघाटात जाणे शक्य होत नाही. पण आर्थिक किंवा साहित्य रुपात मदत करुन अनेकजण हातभार लावतात. आर्थिक मदतीशिवाय औषधे, किराणा अशीही अनेकांनी मदत केली.

यावर्षी ’राजाराम’ने  स्वत:  मेळघाटातील धडक मोहीमेची जबाबदारी स्विकारली होती. राजाराम मेळघाटातील “मैत्री”चा एक पुर्णवेळ कार्यकर्ता आहे. आजपर्यंत चंदु, राम मधु असे सर्वजण मेळघाटात हे काम पहायचे. यावर्षी हे काम राजारामने चोखपणे पार पाडले.

——————–मधुकर माने

धडक मोहीम अनुभव

धडक मोहीम अनुभव

15 ऑगस्ट पासून 24 पर्यंत मी धडक मोहीमेअंतर्गत एक स्वयंसेवक म्हणून कार्यरत होतो.

काटकुंभ base camp मधील 15 तारखेच्या प्रशिक्षणानंतर 16 तारखेला सायंकाळी बुटीदा ह्या गावी पुढील दहा दिवसांच्या कामासाठी पोहचवण्यात आले.

अनुभव चांगलाही होता आणि वाईटही. वाईट यासाठी की दूसर्‍या दिवशी सकाळीच गावात एक बालमृत्यू झाला. खंत याची वाटत होती की कदाचित दोन तीन दिवस आधी येणं झालं असतं तर त्या बाळाचे प्राण वाचवता आले असते. पालकांचा निष्काळजीपणा हा महत्वाचा मूद्दा होता. दहा-पंधरा दिवसांच्या बाळाला बाजाराला नेणे यासारख्या काही घटनांमागे कारण काहीही असले तरी मला ते पटले नव्हते. नंतर आम्ही त्यांच्या घरी गेलो. घर कसले, झोपडीच होती ती. गावापासून पाउण तासाच्या अंतरावर आहे ती. सोबत ORS चे पॅकेट्स नेले. खरं तर त्या पालकांना खूप रागवावं वाटलं. पण मी त्या आईला प्रेमाने सल्ला दिला ‘ लडकी तो मर गई। अब लडका बचा के रखो। अच्छे से खिलाओ पिलाओ। ऐसा ही चलता रहा तो वो भी मर जाएगा।‘ (तो मुलगाही कुपोषित आहे) आई डोक्यावरचे भांडे खाली घेत म्हणाली ‘ जो बनता है वही तो खिलाऍंगे।’

चार पाच दिवसांनंतर परत मी त्या झोपडीत गेलो. झोपडीत तीन-चार भांडे आणि एक चूल. बस! खजूर,बिस्कीट, वरणाची डाळ इत्यादी पंचपक्वान्नं (त्यांच्यासाठी तरी) ज्यांचा मी आग्रह करत होतो, त्याचा त्या झोपडीला गंधही नसावा.. मला खूप अवघडल्यासारखे झाले. त्या शांततेने मला गप्पच केले. मी परत निघालो. अर्ध्या वाटेवर आल्यावर लक्षात आले की ORS  चे पाकीट दिले नव्हते. देण्याचे कारणही नव्हते. पण घरात साखर नसेलच एवढा विश्वास त्या वास्तूने दिला होता..ORS वापरतीलच याची शाश्वतीही नव्हती. पण माहीत नाही का, मी परत माघारी आलो.ORS दिलं. अवलंबणार नाहीत याची खात्री असतानाही दोन चार गोष्टी कानावर घातल्या.

परिस्थीती वाईट आहे. वीज नाही. पक्का रस्ता नाही. शिक्षण तर नाहीच. सरकारी योजनांविषयी जागृती नाही. एवढंच काय,त्यांच्यासाठी महाराष्ट्रही नाही आणि भारतही नाही. असं काही असतं हे त्यांना माहितही नाही. विचीत्रच आहे ना?

कुछ लोग देस के लिये जीते है ।

इनको खबर ही नही है जहां वो जीते है वो देस कौन सा है।

अज्ञान एवढं आहे की ज्ञानाच्या दिव्याने काहीच होणार नाही.दिवाळसणच साजरा करावा लागेल.

आपण सहज म्हणतो, इथे अस्वच्छता खूप आहे. मूलं आंघोळच करत नाहीत. आपण करत होतो का? आई जबरदस्तीने घालायची. आपल्याला सवय लागली कारण आपल्याला ती लावण्यात आली. संधी मिळाली की इथे मूलं उत्साहाने आंघोळ करतात. साबण म्हणजे दूर्मीळ गोष्ट. त्यांना साबण दिला तर दहा मिनीटात त्याचा पेपर सोप होतो, करून बघा!

दूर्लक्षीत आहे सगळं. लोकांचं त्यांच्या मूलांकडे लक्ष नाही आणि लोकसेवकांचं लोकांकडे !

मानसीकता बदलायला हवी. रोगग्रस्त असूनही आरोग्याचं महत्व पटत नाही. दवाखान्यात जाण्याची प्रवृत्ती नाही. घरी कुणी येईल आणि उपचार करेल ही अपेक्षा.

दु:खाची स्मृती नाही की पुनराव्रुत्ती होण्याची भिती. वर्षानुवर्ष असचं चालत आलयं. बदल घडवून आणावाच लागेल. अज्ञानातच वाढतात आणि मृत्यूही अज्ञानातच. शिक्षणाचं, आरोग्याचं महत्व पटवून द्यावं लागेल.

मी प्रयत्न केला. थोडं यश मिळालं. आपल्याही हातभाराची गरज आहे. धडक मोहीम यशस्वी होण्यासाठी.

ही लोकं वर्षानुवर्ष अशीच जगत आहेत. ती बदलणार नाहीत. त्यांच्या या परिस्थितीला फक्त तेच जबाबदार आहेत असं ज्यांना वाटत असेल त्यांच्यासाठी –

आसमांसी उचाई पाना,

या पहाडोंसे बुलंद होना,

नसीब की भी तो बाते है ।

युंही भीड में जूट जाना,

या मिट्टी मे मीट जाना

किसी की हसरत तो नही होती।

–          वसंत हिरालाल राजपूत.

बी. जे. वैद्यकीय महाविद्यालय,

पुणे.

Dhadak Mohim Exeperiance

Dhadak Mohim-

When I had registered my name for Melghat Dhadak Mohim all I knew about melghat was that it was the womb of Mother Nature carrying many innocent but malnourished children. But just knowing things are different while actually experiencing them is far more enriching process. Our journey was from Pune to Melghat but when our bus entered Melghat a blissful feeling rose from nowhere. It was a step in new world, a world of just pure nature with high trees & some known yet unseen animals. All this was just exciting. Soon we reached Kathkumbh PHC where I met two champs Madhu Bhau & Dr.Priyadarshan nicknamed Sonu  .We all friends had fun & took necessary training and were allocated a village. I was posted in Barugahvan by Ramsharn Sir. Early in the morning the volunteers of previous batches handed us the village & the work and life worth experience began.

Barugahvan’s beauty, divinity & lovable people all around made me totally attached to it. During all the time spent there, I was totally lost in those open hearted people & always tried to solve their problems. These people didn’t even know that they should keep for themselves a part of yield of the crop they grow. They were totally unaware of the outside world, while our lives are so full of comfort & joy. Such innocent people surely don’t deserve this injustice. Hence I & my friend Pankaj decided to give our best. I would like to share a few problems & what we could do for it.

The main problem I saw was lack of Knowledge and non-compliance to treatment. Pregnant women failed to understand the importance of Iron tablets given to them. I saw a pregnant woman throwing the tablet from side of mouth when asked to have it in front of us. She didn’t have it just because unfortunately she experienced Morning Sickness few days after taking the tablet. So we counseled her and as far we were there they had the tablets. Next thing we saw was irresponsible local government & unhygienic condition. So we had a chat with the Sarpanch & gave him a bathing device that required less water. Diseases like diarrhea, dysentery, ear discharge, conjunctivitis

& skin infections were found in large number of people & we were able to combat it successfully during our entire stay.

But guys I would agree that I really learnt a lot many things not only from my work & experience but also from my friends. Knowing their thoughts & feelings made me realize what life is all about. All the people in our group made me feel special & loved me a lot. I can never forget the joyful time after the eight hour long meeting when we played some games till late night. Not only we enjoyed but shared our emotions, we laughed & at times we even cried for each other. And worth mentioning, not only friends but even some of the villagers cried in front of us when they were telling about the loved ones they lost. Also I cannot fail to mention the half an hour discussion with Dr.Priyadarshan Ture , his golden words will surely play a key role in my life. Finally I will say I took with me joy, satisfaction of giving my best, lifelong friends & lessons and my confidence. The smiles of the village school children when we played with them, their last goodbye and our joyful time at Muktagiri & Duya tekadi are the memories that would last forever.

At last I thank ‘Melghat Mitra’, Pune from the bottom of my heart for giving such an opportunity to me.

Siddhesh R.Tryambake.

Mob:9096834410, 8983153088

Siddhesh21@rocketmail.com.

People Involved in Dhadak Mohim

Since last 17 years Maitri is organizing Dhadak Mohim activity. Many people are connected to Melghat with there active support and help. There involvement in Dhadak Mohim have enriched the process and we are honored to have them in Melghat Mitra Samuday. 

Mr. Rameshwar Phad              

Mr.Madhukar Mane

Dr. Abhijit Kasture

Raju Kendre

Rajaram Bethekar

Dr. Priyadarsh Ture              

Enroll yourself in Dhadak Mohim batch

Maitri Dhadak Mohim 2015 – Enrollment Form

 

If you want to join us in Dhadak mohim, please make sure that you enroll yourself in any of the given batches as early as possible.

To see time table of each batch, click on :-                            Dhadak Mohim Timetable

To enroll yourself in a given batch , fill this form    :-    

If you want to enroll in a specific batch , and if availability is there according to the norms, please contact people from your area.The list is shown in CONTACTS.

IF ANY PROBLEM STILL ARISES, FEEL FREE TO CONTACT;

Madhukar Mane                  :  07588244231

Dr. Abhijit Kastute        : 09970547016

Rameshwar Phad               :  09404103706.

Maitri Office,Pune : 020 25450882

Melghat Mitra office: 07220 , 204000.

Associated Activities

Our work in melghat go round the year.

Many new projects run in a  calendar year with various associates leading them.

Few of those with the associates enlisted here.

1) Balak Din

A moment from Volleyball match

– Every year we celebrate balak din during the month of  January – February.

The korku children have tremendous physical potential and to give them a stage to show this, various sport activities are organised along with the cultural nights. events like volley-ball , kabaddi , 15 km marathon , and various other cultural programmes are organised . Korku’s are champion in volley-ball and they run 15 km marathon in the jungle in just half an hour . and that too BARE FEET!!

TATA MOTORS take the lead role in organising all these events led by MR. Mangesh Joshi.

http://www.tatamotors.com/CSR-0607/page-27.php

2) COLORADO COLLEGE (US)

Every year , the CC group comes in melghat in the month of january to initiate some new project in melghat.

They had done with solar light lamps in village called domi.   2007

Sanitation project for the whole village of kutida.   2008

Agriculture based service project in chilati.   2009

You can view the work and reflections by them right here :-

Work of CC group – http://www.coloradocollege.edu/servicelearn/InternationalService/india09.asp

Reflections –          https://dhadakmohim.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

3) Service Learning and Cultural Immersion


This programme starting in june 2010 giving an opportunity to individuals to know each other’s culture and also to learn few things by doing services.

ACM college group is coming this year to experience all this and know the problems here.

http://www.acm.edu/programs/23/indiasummer/index.html

Contact list For Dhadak Mohim 2017

मैत्री कार्यालय : 020-25450882 | 8605914086

रामेश्वर फड : 9404103706

राजु केंद्रे : 7066136624 | 8999717760

डॉ. अभिजित कस्तुरे : 9970547016

रुषी अंधळकर : 9423788541

WhatsApp : 7066136624

Fb Page : fb.com/DhadakMohim

Email: maitri1997@gmail.com

Website : www.maitripune.net